Geïnspireerd door Parijs, Londen en New York werden er plannen gemaakt die pasten bij de groeiende economie. Nieuwe tuinsteden aan de rand van de stad voorzagen de burger van het ideale woonklimaat: Licht, lucht en ruimte. Robert Moses Joop den Uyl was van 1962 tot 1965 wethouder Publieke Werken en Economische Zaken in de hoofdstad. Den Uyl wilde de stad voorstuwen in de vaart der volkeren, onder het motto “iedere arbeider een eigen auto”. Tien brede radiaalwegen moesten de kantoren in het centrum verbinden met de woningen buiten de stad.

Dit had grote gevolgen voor de bewoners van de Haarlemmer Houttuinen: de geplande weg zou er precies doorheen lopen. Bijna alle blokken moesten worden gesloopt en meer dan duizend mensen moesten vertrekken. Wat betreft woonruimte en luxe zouden de meesten er wel op vooruit gaan, maar dat woog niet op tegen de liefde voor de buurt. De sociale structuur van generaties families werd door de sloophamer radicaal teniet gedaan. Maar ondanks woede en weerstand was er niets tegen te beginnen. In 1972 waren de laatste bewoners vertrokken en lag er enkel een grote kale vlakte.

Uitgebreidere tekst hier op Andere Tijden